مقاله آموزشی

آموزش رصد ستارگان در کویر مرنجاب

کویر مرنجاب یکی از بهترین مکان های ایران برای رصد ستارگان است. به دلیل دوری از آلودگی نوری شهرها، آسمان شب در این کویر بسیار تاریک و شفاف است و می توانید به راحتی اجرام آسمانی مانند ستاره ها، سیارات، کهکشان ها و سحابی ها را مشاهده کنید. برای رصد ستارگان در کویر مرنجاب، به موارد زیر نیاز دارید:

  • یک چادر یا کیسه خواب: شب های کویر می تواند بسیار سرد باشد، بنابراین باید حتما با خود چادر یا کیسه خواب گرم ببرید.
  • یک زیرانداز: برای جلوگیری از تماس با زمین سرد، به یک زیرانداز نیاز دارید.
  • لباس گرم: حتی در تابستان، شب های کویر می تواند خنک باشد، بنابراین باید لباس گرم با خود ببرید.
  • چراغ قوه: برای گشت و گذار در شب به چراغ قوه نیاز دارید.
  • نقشه ستارگان: برای شناسایی اجرام آسمانی به نقشه ستارگان نیاز دارید.
  • تلسکوپ (اختیاری): اگر تلسکوپ دارید، می توانید از آن برای مشاهده اجرام آسمانی با جزئیات بیشتر استفاده کنید.

نکاتی برای رصد ستارگان در کویر مرنجاب:

  • از شهر دور شوید: هر چه از شهر دورتر باشید، آسمان شب تاریک تر خواهد بود.مجتمع کمپ احمد محل مناسبی برای رصد ستارگان هست.
  • چشمان خود را به تاریکی عادت دهید: برای اینکه چشمان شما به تاریکی عادت کنند، باید حدود 30 دقیقه صبر کنید تا از نور چراغ قوه استفاده نکنید.
  • از صبر خود استفاده کنید: ممکن است مدتی طول بکشد تا بتوانید اجرام آسمانی را پیدا کنید. صبور باشید و به جستجوی خود ادامه دهید.
  • از آلودگی نوری دوری کنید: از روشن کردن آتش یا استفاده از چراغ قوه قوی خودداری کنید، زیرا این کار می تواند دید شما را مختل کند.

: 164 - : 1403/03/21 - : 20
1403/03/21
توصیفی از آران قدیم نوشته دکتر عظیمی
در آن زمانها، آران آبادی کوچکی بود که در حاشیه کویر مرکزی کشور جا گرفته بود.

توصیفی از آران قدیم

در آن زمانها، آران آبادی کوچکی بود که در حاشیه کویر مرکزی کشور جا گرفته بود.
از سختیهای کویر، تابستان گرم، زمستان سرد، خشکی محیط، ریگ روان و طوفانهای سهمگین داشتیم و از مزیتهای آن، افقهای گسترده، آسمان بلند، شبهای لطیف و ستاره باران و یک زندگی منسجم و به هم پیوسته اجتماعی نصیبمان شده بود. اقتصاد این آبادی کوچک اساساً اقتصادی کشاورزی و متکی بر قناتهای پربرکت و مزارعی چون بهشت برین بود؛ مزارع فراوانی که امروز از اکثریت قریب به اتفاق آنان جز نامی باقی نمانده است. یاد آن روزها به خیر که پدران ما در مزارع مسعودآباد، احمدآباد، آران دشت، مبارکه، ابراهیم آباد، خرم آباد، معین آباد و… به کار و تلاش می پرداختند و از صحرای کویری به کمک آب محدودی که از قنانها می گرفتند و با تلاش خود باغ و باغاتی بسیار زیبا و دلنشین می ساختند.
انواع محصولات زراعی را تولید و به بازار عرضه می کردند و در عین حال برای ما کودکان فضاهایی بسیار زیبا برای تلاش و نیز گذران اوقات فراغت فراهم می آوردند. لحظه ای تصور کنید که در گرمای کویری تابستان از حصار یک آبادی کوچک بیرون می روید، وارد جاده ای کویری می شوید که دشتها و افقهای گسترده و رنگهایی بسیار متنوع و زیبا را در پیش چشمانتان گسترده، چند کیلومتری را با پای پیاده می روید، خسته شده اید، گرما به تدریج کلافه تان کرده و ناگهان به سرچشمه و مظهر یک قنات زیبا می رسید.
آبی شیرین، خنک و گوارا جاری است، حوضچهای کوچک محل عبور این جریان زلال و مروارید گون گردیده و درختهای سر به فلک کشیده در کنار آب قد برافراشته اند. در کنار حوض می نشینید، سر و صورتی تازه میکنید و آبی گوارا مینوشید و وارد مزرعه ای زیبا می شوید. ابتدا در منطقه باغات هستید، سپس به فضاهای صیفی جات می رسید، بعد به زمینهایی که گندمزار بوده و… درختان میوه خوان نعمت خود را در برابرتان گستردهاند، در جالیزارها، بوته های خیار، خیارهای تازه بومی با رنگ و بوی خاص خود را برایتان بر سفره نهاده اند، خربزه های شیرین لطیف با نامهایی افسانه ای مانند آقانبات، برگ نی، دستمبو و ریش بابا بر سر راهتان صف کشیده اند و… حالا می توانید احساس کنید که این کودک خسته و گرمازده، در تصور کودکانه خود این مزرعه را همان باغ رضوان خواهد دید و چرا نبیند؟
دوران اولیه کودکی ما در این محیط سراسر زیبا و پرخاطره می گذشت و نمی توانست علاقه ای به مطالعه مسائل اقتصادی برایمان ایجاد کند. از دیگر خاطرات زیبای این دوران می توان از زمانی گفت که در حدود ساعت 1 یا 2 بعد از نیمه شب همراه پدر – که متأسفانه دیگر در میان ما نیست - راهی قلب کویر میشدیم. بیش از 20 کیلومتر را فقط با راهنمایی نور ماه و ستارگان فراوان آسمان پهناور منطقه می رفتیم تا به "چاله و چارتاقی" می رسیدیم. چاله و چارتاقی جایی بود در قلب کویر با آب شیرینی که فقط با سطح ریگزار منطقه حدود 50 سانت فاصله داشت و محل کشت هندوانه دیم آبادی بود و چه هندوانه های لطیف و شیرینی که تولید نمی کرد! چون فصل رسیدن هندوانه اواخر بهار بود، باید برای آوردن هندوانه به آبادی، زمانی به آنجا می رسیدیم که فرصت کافی از شب برای بارگیری و بازگشت به آبادی باقی مانده باشد و دچار گرمای طاقت فرسای کویری نشویم و…

دکتر عظیمی
: 27 - : 1397/10/02 - : 37
1397/10/02